اتصال پیچ و مهره ای یکی از پرکاربردترین روش های اتصال در مهندسی سازه های فولادی است. با توجه به ویژگیهای تحمل بار، الزامات نصب و سناریوهای قابل اجرا، عمدتاً به انواع زیر تقسیم میشود:
اتصال پیچ معمولی: این روش ابتدایی ترین و رایج ترین روش اتصال پیچ است. پس از نصب، نیروی سفت شدن مهره عمدتاً به صورت دستی ارائه می شود و بار منتقل شده نسبتاً کم است. این اتصال عمدتاً برای قطعات سازه ای با بارهای کوچک و پایدار مانند کارهای موقت، سازه های کمکی و اجزای غیر باربر استفاده می شود.
پیچ-با استحکام بالااصطکاک-نوع اتصال: پیچها-با استحکام بالا با آچارهای مخصوص یا ابزارهای الکتریکی از قبل کشیده میشوند تا پیشبارگیری قوی ایجاد کنند و صفحات اتصال را محکم ببندند. بارها از طریق اصطکاک بین سطوح تماس منتقل می شوند و هیچ لغزشی نسبی بین صفحات در شرایط عادی سرویس رخ نمی دهد. این اتصال عملکرد لرزه ای بسیار خوبی دارد و عمدتاً برای قطعات سازه ای با بارهای زیاد، تغییرات بارهای مکرر و الزامات اطمینان بالا مانند اتصالات کلیدی سازه های فولادی اصلی استفاده می شود.
نوع اتصال-بلبرینگ با استحکام بالا-نوع اتصال: متفاوت از نوع اتصال- اصطکاکی، تحت بار، اتصال نوع بلبرینگ{3}} بخشی از بار را از طریق اصطکاک منتقل میکند و عمدتاً به نیروی برشی ساقه پیچ و ظرفیت تحمل دیواره صفحه متکی است. در این ارتباط، سطوح تماس بین پیچ و مهره و صفحات اتصال باید تمیز، عاری از چربی، رنگ، زنگ زدگی و سایر ناخالصی ها باشد، در غیر این صورت عملکرد و پایداری یاتاقان تحت تأثیر قرار می گیرد.
اتصال پیچ لنگر: این روش عمدتاً برای تثبیت اعضای سازه فولادی به پایههای بتنی یا سایر پایههای باربر{0} مورد استفاده قرار میگیرد و هسته اتصال بین سازههای فولادی و پی است. انکر بولت ها در هنگام ریختن بتن از قبل جاسازی می شوند. پس از اینکه بتن به استحکام طراحی رسید، اعضای فولادی به آن متصل و محکم می شوندپیچ لنگربرای اطمینان از ثبات کلی
اینها انواع رایج اتصالات پیچ برای سازه های فولادی هستند. روش های مختلف اتصال در عملکرد مکانیکی و سناریوهای کاربردی متفاوت است، بنابراین آنها باید به طور منطقی با توجه به نیازهای مهندسی واقعی انتخاب شوند.
هنگام انتخاب و اعمال روش های اتصال پیچ و مهره برای سازه های فولادی، عوامل زیر نیز باید به طور جامع در نظر گرفته شوند:
الزامات سازه: اتصال مناسب را با توجه به شرایط بار، بزرگی و فرکانس سازه انتخاب کنید. برای مثال، اتصالات پیچ و مهره با استحکام بالا (از نوع اصطکاکی یا بلبرینگ-نوع) باید برای قطعاتی با بارهای زیاد، تغییرات بار مکرر یا نیازمندی های لرزه ای بالا استفاده شود. برای کارهای موقت، سازه های کمکی یا اعضای بدون بار-، معمولاً اتصالات پیچ و مهره مشترک کافی است.
شرایط نصب: فضا و تجهیزات موجود در محل بر انتخاب تأثیر می گذارد. در فضاهای باریکی که نمی توان از ابزار الکتریکی استفاده کرد، می توان پیچ های معمولی نصب شده به صورت دستی را انتخاب کرد. در جایی که شرایط اجازه میدهد، برای عملکرد عالی اتصال و ایمنی سازه، پیچهای با استحکام بالا- ترجیح داده میشوند.
ملاحظات هزینه: هزینههای مواد و نصب پیچ و مهرههای-با استحکام بالا و پیچهای لنگر معمولاً بیشتر از پیچهای معمولی است. با بودجه محدود، هزینه و عملکرد را متعادل کنید تا مقرون به صرفه ترین-روش را بدون به خطر انداختن ایمنی انتخاب کنید.
ملاحظات نگهداری: سختی و فرکانس تعمیر و نگهداری بین انواع اتصال متفاوت است. اتصالات پیچ و مهره با استحکام بالا به بازرسی منظم از پیش بارگیری و در صورت شل شدن مجدد نیاز دارد. مشترکپیچ اتصالات ساده تر هستند، فقط به بررسی های دوره ای برای زنگ زدگی و شل شدن نیاز دارند.
به طور خلاصه، انتخاب روشهای اتصال پیچ برای سازههای فولادی باید به طور جامع الزامات سازهای، شرایط نصب، کنترل هزینه و راحتی تعمیر و نگهداری را در نظر بگیرد، در حالی که کاملاً با قوانین طراحی مرتبط و استانداردهای ایمنی برای اطمینان از اتصالات ایمن، قابل اعتماد و بادوام مطابقت دارد. اگر به پیچهای سازه فولادی یا راهحلهای اتصال مرتبط نیاز دارید، لطفاً با ما تماس بگیرید.
